tag:blogger.com,1999:blog-21666623553411117612011-07-07T23:49:57.944+03:00vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comBlogger201100tag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-85335807492907024882010-06-20T10:04:00.005+03:002010-06-20T11:38:29.667+03:00

Απλώθηκε γοργά στο λιμανάκιη θάλασσα που μου ‘χε απομείνεικι οι γλάροι σχηματίζαν λες ρυάκιπριν κλείσουνε μέσα στο νου καμπύλη.Φτερούγιζαν σα ν’ άνοιγαν την πύλημα είχε σε κάποιο από καιρό χαθείνερένιο της βαθύ ταξίδι κείνη.Ποια μουσική, ποιο κύμα ακολουθεί...Μου έστειλε κάποτε αηδονάκικαι το τραγούδι έγειρε στα χείληω! τι γλυκά φτερούγισε φιλάκικαι φύσηξε αγέρας που με σβήνει.Η δίψα που μου

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-86236002816199066442010-01-05T12:58:00.005+02:002010-01-05T13:12:09.234+02:00

Δεν είσαι δοξάρι μήτε και χορδή του ανέμου.Γιατί στο ξόδι ξαπλώνεσαι των φύλλων;Μισοκαίει ο ήλιος, μισορέει το ποτάμιμισοτρέμει ο θάνατος τον τρόμο του θανάτουΤόσο μισά κι εσύ τα βλέπεις όλα;Να σε θυμάμαι δανεικό, λες από αλλού γερμένο,μέχρι και η άνοιξη του παραθυριού σουλειψά μου παιχνιδίζει θραύσματα σα μιλάειστα δύο σπάζοντας μήνες, χρόνια μισά δοκάριαΑχ, θα σε κλέψει το πολύτόσο αγνάντεμα

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-73430383145311672152009-09-18T00:08:00.003+03:002009-09-18T01:07:16.725+03:00

Δε λέωόμορφα ήτανε και πώς ενάντια να μιλήσωστα αιθέρια τα βλέμματα, τα ρόδινα τα λόγιασε τόσους που αγάπησα για όνειρο ένα ανθρώπουςΜα αυτό ας το γνωρίζετε,ολάκερους πια δεν τους θυμούμαιμια ελαιογραφία αγγέλου απέμειναν θολήγια να στεγάζω θάλασσα κάθε που ανοίγει τα φτεράκάρφωμα τοίχο όταν πονά και χάρο δεν παλεύειΑχ,οι προσευχές τους σ’ ασφάλεια απόστασητο αγίασμα της νύχτας στα ενωμένα δάκρυα

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-76082044594770630962009-06-15T00:06:00.001+03:002009-06-15T01:15:26.644+03:00

Υποθηκεύσαμε αγάπη, λες δανεική η ζωή μαςκαι έμεινε ο έρωτας να σκάβει τις ριζές του νύχτεςμε κλώνους ακροδάχτυλα, μία ουρανό μία χώμαόπως στου κήπου την αναρτημένη ζωγραφιά.Μα ο κήπος μας ξεθώριασε και το παιδί έτη μακριάμονάχη λάμψη πινελιά στους θάμνους λαμπιρίδεςστης άρκτου το αντιφέγγισμα σα βρίσκουνε πηγήΜε τόσες σκιές που στο λαιμό κρεμιούνταινα βρω γυρεύω όπως κι εσύ προς τι το φως, το

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-346429030185987192009-04-26T19:38:00.004+03:002009-04-27T08:02:28.905+03:00

Τους έδωσα δυο λέξεις κοινές,τόσο εύκολα μ' άφησαν, λοιπόν, ελεύθερη...Τους αγναντεύω τώρα από τους λόφους της λήθηςκαι αναρωτιέμαι, μιλούνε για εκείνονκλαίνε άραγε για τον ίδιο άνθρωπο;Τα δάχτυλά τουςίσως άλλοτε να έφραζαν λόγο τη λύπη μου,πότε δάκρια και πότε πεντάλογχα δρεπάνιαέτοιμα να θερίσουν κελαριστούς λαιμούς.Μα αυτοί είναι τριάντα καιρούς κομμένοικαι το ποτάμι πνιγμένο μια

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-48304239574724106282009-04-08T23:34:00.014+03:002009-04-09T15:56:14.799+03:00

Τρεις νύχτες με γυροφέρνουν τόσοι άγγελοι,μου κεντούν ερωτήσεις αστέρια τα όνειραμα τη γλώσσα τους δε μιλώ, ούτε καταλαβαίνω.Μόνο σαν ξημερώνει τεντώνω το αυτίσ' ενός ύπνου το βάθος που δεν έρχεταιστην ηχώ της σιωπής το «γιατί» να με φτάσει.Γιατί η φωνή μου είναι μια πέτρα που ράγισεσε έναν χρόνο που κανείς δε γνωρίζειΜε συντρίβουν των μανάδων τόσες κραυγέςκαι βυθίζομαι μακριά τους στο γαλάζιο

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-67975508044946351292009-04-04T21:58:00.004+03:002009-04-05T02:26:52.186+03:00

Ακολουθούσα τη ζωή μουκλεισμένη σε ένα σύμβολο στρογγυλεμένοστροφή, περιστροφή, όχημα σ' όλα το όμικρον.Με τρέλαιναν τα ατέλειωτα μηδενικά χιλιόμετρακι ήταν χαρά η ανυπομονησία του ίχνουςκάθε που η λέξη χώμα τιναζόταν στον ουρανό.Κι όταν πισωγύριζα να τη διαβάσωσχεδόν την άκουγαΈτσι, χωρίς να καταλάβω πώςμεγάλωσε η πόλη κι η γη μου φούσκωσεκι όλο με έκλεβε εδάφη απ' της ψυχής το σώμα.Όμως συνέβει

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-87463686282790650162009-04-01T01:12:00.002+03:002009-04-01T01:44:45.010+03:00

Υπάρχει ένας τόπος που τον λένε Μπόραστήνει εκεί ο άνεμος χορό στα μεθοκύματά του.Κι ω! τι θεά του πόνου η θέααπ' του χειμώνα τη σκεπή την τόσο νέασαν το χαρτί λεπτή και σαν το χιόνι ωραίαΚαι όταν τα λογικά σαλεύουνε τις μνήμεςτη φυγαδεύουνε τα πεύκα ανθίζονταςστον πρότερο ίσκιο της άγρια λουλούδια.Ξημέρωμα έτσι ψηλή από το νου η μοιραίανα σβήσει ζωντανή λευκή και σαν το χιόνι ωραίαΓελά ο άνεμος

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-14568851904368079272009-03-21T19:11:00.007+02:002009-03-21T22:06:48.244+02:00

Τι όμορφα που η άνοιξη ζωγραφίζειτα μακρινά των αηδονιών λιβάδια,τι άρωμα βάζει πινελιά απ' αοράτουδιάφανο της βροχής τον κόρφο!Μα εγώ δεν τα μπορώ τα χρώματαμε ανακατώνουν δάχτυλα, με στύβουνναι, με στάζουνΜα από την ώρα που το χαρτί μου ντύθηκε γυαλίπαιδεύω του κήπου μια σκιά πορτοκαλιάκι εκεί που μοιάζει κάρπισμα φυλλορροείκρύσταλλα με γρατζουνούν άνυδροι οι χυμοί τηςφθίνει ποτάμια οπώρες του

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-46976495795970651182009-03-05T14:07:00.012+02:002009-03-05T15:54:42.748+02:00

Εδώπου δεν υπάρχουν συντεταγμένεςγια τα σημεία τομής των ανθρώπωνπου γλιστρούν από γλώσσες σιδηράς κοπήςαφήνοντας μια δίψα μετάλλουσε κάτι χθεσινά πρωτοσέλιδα,για πείτε μου, εσείς γυναίκεςτη γεωμετρία πού εξαφανίσατε του λόγουΜέρες και νύχτες γύρευα τον κύκλοπου θα με οριοθετήσει ασφάλειαμε ένα ονειρόπιοτο στο λαρύγγι μουμα αυτός στραγγίζει σε θάνατο γυαλί.Πώς θα μπορούσε διαφορετικά να ήταναφού

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-32117836631347279092009-02-19T21:13:00.010+02:002009-02-19T22:28:53.501+02:00

Γυρίσαμε χιονιά σελίδαμια στάλα ήλιο να γρατσουνίσουμε το αύριομε νύχια βαμμένα πορτοκαλιά.Γιατί ήμασταν γυναίκες. Κι είχαμε στο νουμην τύχει κι από το σύννεφο ξεφύγειτων εσπερίδων το ολόχυμο ξημέρωμα.Ήμασταν γυναίκες, τι νόημα έχει πούπες στης Ανδαλουσίας κάπου την κοιλάδα.Κι ύστερα πετάξαμε τη λήθη και την πέναμακριά από την όχθη ενός Γουαδαλκιβίράλλο να μη μας ορθογραφήσουνγεωγραφία.Μα πώς και

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-80988153982918758592009-02-14T01:41:00.011+02:002009-02-14T02:10:49.729+02:00

Έλα μου όνειρο χλωρό σα χθες έλα φεγγάριστις στέγες των ματιών μου μείνε, απόψε γείρε.Μα αν κοιμηθείς τα λόγια μουσα θα μερέψω αγέραςβάψε με χνάρι πράσινο στ' απέλπιδα τα χιόνιανα νυχτωθούν τα άστρα μου, τα χείλη να ανάψουνΚι αφού πνιχτά στο στήθος τα "έλα - έλα μου μείνε"λάκκο θα σκάψω με το βάρος βάθος των ματιώνφτερά να ανοίξει η πρασινούλα.Μία στον κήπο καμπανούλαθα μελισσοθροΐζει "πως

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-51344080661864972772009-01-31T01:45:00.011+02:002009-01-31T14:26:34.566+02:00

Όλα συμβαίνουν κατά πως εσύ δεν τα φαντάστηκες.Μαραίνονται τα λουλούδια στις βεράντες χωρίς αιτία,τρέχουν στο δρόμο οι φίλοι, σκοντάφτουν, βουλιάζουνκι ο βάλτος η σήψη. Αδειάζουν τα πάντα. Αδειάζουν.Της απορίας άξιο εκείνο το ΑΤΜ της Πειραιώς πουαπ' την οθόνη σου 'στειλε ευχή. Δίχως φιλίΈι, το είδα, για λίγο τα χείλη χαράξαν. Χαμόγελο.Πρωί... κι εκεί που θέλεις να είσαι εσύ λείπεις. Πρωίμα η

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-45970708052336821702009-01-22T00:02:00.004+02:002009-01-22T15:18:04.194+02:00

Να ράβω ένα φιλί εδώχαμόγελο πιο πέραέστω ένα φόβο αντίοκαι το βαρύ τους πάπλωμα φωλιάμην τύχει κι αλαφρύνω τόσομην αδειανή μες στο όνειρο ανέβωΓιατί άλλο τίποτα από μία στέγησε απρόβλεπτη πτώση βροχήςύστερα δε θα είμαι,ολομόναχη και το φεγγάρι καμένοστη σιωπή μουΚαι να την κρύψω πώςκάθε που ο άνεμοςθα με γδέρνει κεραμίδιαχωρίς να υπάρχει μέρος να καλυφθώκουρασμένος ο ουρανός σα γέρνειπλαγιά την

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-12459820181479468102009-01-17T01:04:00.017+02:002009-01-17T20:01:09.819+02:00

Όλα ξεκίνησαν από μία κάμαρα κοντάτότε που έλιωνε ένα κερί ακόμη και τ' απόβραδοκι έμενε όνειρο που δεν έλεγε να φέξει.Πεταμένα στα ανθισμένα σεντόνια. Η αρχή.Μέχρι και οι τοίχοι βλάσταιναν τον ίσκιο τουςστόματα πίνοντας υγρά σε αιματηρό μεθύσι.Τρεμόσβηνα σ' ένα χλωρό αγκάλιασμα φωτόςΧρόνος δασύς - ω! πένα μάταιων επιθέτων.Η αντίληψη της άνοιξης στην πόρτα μίαπτώση πάνω τους, παραπατώντας

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-49467249403254744342009-01-14T00:47:00.016+02:002009-01-14T08:13:48.461+02:00

Άνοιξε βήματα τα μάτια,βλέμμα μια ανάσα στείλε στην καρδιά.Γιατί αύριο μπορεί να ξημερώσειχωρίς να έχεις σπίτι,γιατί ίσως να ζήσεις τον πόλεμοχωρίς μια πατρίδα.Και τι θλίψη να πεθαίνεις αύριοφορές πριν ξημερώσειΚι ένα παράθυρο τα λόγια αν έκλεινες...Σκέφτομαι πως υπάρχειένας στρατιώτης στο πάνω έλος των συνόρωνπου σφάγιασε ότι ματαιόδοξα εξέχει,ότι φωνάζει, ότι εκπορνεύεταιχωρίς να νοιώθει τη

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-80875722572275626232009-01-09T23:26:00.001+02:002009-01-10T00:31:51.322+02:00

Κάθε που δυο χελιδόνιααπέχουν πολύ από την άνοιξηαπρόβλεπτα χιονίζει.Ύστερα στρώνεται μια παγωνιά που λιώνεικαθώς φουσκώνει η θάλασσακαι του στήθους τρώει τους βράχουςΌλα είναι από καιρό μιλημένα.Όλα διάφανα.Το παραθύρι που στεγάζει τη νύχταστην απομόνωσηκαι μέσα ο βόρειος άνεμος.Όλα μελετημέναΘέλει το κλίμα της η μοναξιάνα ευδοκιμήσει τσάκισμαΚάπου και κάποτε συμβαίνειΑνυψώνεται τότε ένας

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-30915459838693302482009-01-05T00:20:00.003+02:002009-01-05T03:00:26.174+02:00

Βάστα με τσάκισμα χέρι στα χέρια σου.Δραπετεύουν τα δάχτυλα στων αγγέλων το φωςβρόχινες ανοίγουν στο σκοτάδι ρωγμέςφυλακίζουν του ρολογιού τους χτύπους στα στήθη μουέτσι να γδέρνονται σε τέσσερις φωτιέςΓιατί σύντομα από εδώ θα φύγωμε το αρνητικό μιας ελπίδας παραμάσχαλα.Ψιθυρίζουν από καιρό οι σκιές "...αγαπημένη"λένε πως έχουν καλύτερες μέρες στρωμένεςκυλούνε σταγόνες στη λήθη, στη μέθη

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-80316596394089783902008-12-21T12:28:00.004+02:002008-12-21T12:50:25.307+02:00

Μας κυνηγούν στη λήξη τους με κύματαοι ουρανοί που σαν πουλιά πετούνεφτερά τα τρομαγμένα χρώματά τουςΑχ, χείλη μάτια που αντικρίσατετο Άλφα μονάχο του ανθρώπουκαι χτίσατε τα απέραντα λιμάνια σαςμε πέτρα φως και θάνατοΠώς ταξιδεύετε σε ίριδα άλμη φυλακή,πώς ανυψώνεστε σε μιας φωνής το βάθοςστριμώχνοντας μας σώματα σε υπογραφή τελεία

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2166662355341111761.post-82807191709937189372008-12-16T00:01:00.019+02:002008-12-16T14:51:48.120+02:00

Στο σχολείο μας μάθαιναν να φορούμε τα καλά μαςόταν πηγαίνουμε στις Κυριακές,από διακριτικότητα ποτέ δε ρώτησα γιατίτόσοι άνθρωποι πέτσινοι ορθώνονταν καμπάνες.Ξημέρωνε η Δευτέρα, κοβόμουνα στη στίξηστην ίδια τάξη, στην ίδια τήξηΠόσες βδομάδες βράδιαζαν, πόσα έγειραν χρόνια,αφού εγώ ήμουν παιδί, ποτέ μου δεν ερώτησα.Από το πίσω δώμα του μυαλού μόνο για μια στιγμήξεχύθηκε όλο νερό, απλό το

vel...http://www.blogger.com/profile/05145858994485221273noreply@blogger.com